Internationaal

Gisterenavond wat zitten spelen met onze vier maanden oude zoon. Hij kon zijn pret niet op toen we hem rechtop hielden op zijn beentjes. Hij kraaide van plezier, en die uitdrukking zit er niet naast. Met zijn kromme beentjes, pamper en bolle babybuikje had hij wel wat weg van een mini-sumoworstelaar. Zijn halfdichtgeknepen oogjes voegden nog wat toe aan zijn Japanner-gehalte.

Zijn anderhalf jaar oudere zus laat ons ondertussen op niet mis te verstane wijze weten dat ze ketchup bij haar patatjes wil. “Keppetje bordje doen!”, met een bevelend vingertje richting bord. Misschien heeft ze bij de onthaalmoeder gehoord dat ketchup gezond is; wie weet waar peuters het onderling over hebben.

Ze zijn nog de beste vrienden, ons Japannertje en de kleine Amerikaanse ketchup-vreetster. Hij neemt nog maar een beperkte plaats in in haar domein. Als hij weent, laat ze zich van haar grootste kant zien, en probeert ze zijn tutje in zijn oogjes oortjes neusje mondje te steken.

Als zijn actieradius wat groter wordt, zullen papa en mama nog wel als VN-troepen de partijen moeten scheiden. Tot nu toe zijn de internationale betrekkingen echter nog vrij hartelijk…

About these ads