Er is niet genoeg duisternis in de wereld om het licht van een kleine kaars te doven.
Elke morgen passeer ik aan een huis waar een spreuk tegen het raam hangt. Het huis staat op enkele meters van een verkeerslicht, zodat wachtende automobilisten (toch die vooraan in de rij) een dosis Bond Zonder Naam op hun bord krijgen. Deze week is het de spreuk hierboven.
Tot voor nieuwjaar schreef de bewoner met een dikke blauwe stift de letters op een wit papieren lint, dat tegen de onderkant van het raam hing. Om de paar dagen een andere spreuk. Sinds begin dit jaar is het lint vervangen door een zwart bordje, en de letters worden er nu met krijt op geschreven. Eerst nogal onleesbaar wegens te dun, maar nu vrijwel even leesbaar als vroeger met de stift.
Schoon toch? Ik stel mij een gepensioneerde leraar voor. Of een gepensioneerde ambtenaar die in zijn vrije tijd liefhebbert in de filosofie, en van zijn raam aan de straatkant gebruik maakt om de passerende ‘druk-druk-druk’ automobilisten even te laten nadenken. Ik stel mij ook voor dat de (klein)kinderen opa of oma dat bordje kado gedaan hebben met nieuwjaar. Idealisme als hobby.
Echtgenote liet hem in de eerste week van de kerstvakantie zijn nieuwjaarsbrief eens opzeggen om te oefenen. Toen hij aan het eind gekomen was, zei hij: “Je lieve kapoen en hier zeg je je naam!”
Echtgenote reageerde er vanzelfsprekend op door hem te zeggen dat hij daar zijn eigen naam moest zeggen.
Zoon: “Neen! De juf heeft gezegd: ‘ En hier zeg je je naam!’ “
Zoon let heel goed op in de klas. De juf zal nog moeten oppassen.
In de boekentas van de kindjes zat een briefje van de school. Of wij eens een gesprek met de kindjes wilden voeren om te peilen naar waar ze volgens zichzelf goed in zijn. Drie talenten moeten we eruit sleuren. Vervolgens gaan de juffen daar iets uitpikken en iets rond doen. Met de kinderen die van zichzelf vinden dat ze goed kunnen zwemmen gaan ze bijvoorbeeld eens gaan zwemmen.
Ik heb het daar weer moeilijk mee. Op de leeftijd die Zoon nu heeft, ging ik nog niet eens naar de kleuterschool, en tegenwoordig moeten de kinderen op die leeftijd al bewust worden gemaakt van hun talenten. Impliciet wil dat voor mij zeggen: ‘als uwe kleinen nu nog niet kan fietsen én zwemmen én op de dansschool/… zit, dan geraakt hij zó áchter op zijn klasgenootjes, maat!’
Dochter is iets ouder, en vindt van zichzelf dat ze goed kan knutselen (mja) en dansen (pffrt), en wij hebben ‘babbelen’ aan het lijstje toegevoegd. Dat kan ze namelijk héél goed. En héél veel.
Bij Zoon kwamen bij mij spontaan de volgende drie dingen op:
- Hij kan heel schattig zijn, vooral met zijn mutsje op (letterlijk);
- Hij kan heel lief zijn, maar dan moet zijn muts goed staan (figuurlijk);
- Hij kan ook heel koppig zijn, vooral als zijn muts verkeerd staat (ook figuurlijk).
Ik vraag mij af wat de juffen daarvan zouden kunnen maken.
Ik heb het altijd wat meer gehad voor Canada dan voor de V.S. Eigenlijk zonder duidelijke reden. Misschien omdat Canada niet zo vaak in het nieuws komt, en de V.S. wel, maar dan meestal niet op een positieve manier.
Van Canada herinner ik mij zo voor de vuist maar twee niewsfeiten:
- De opstand van de Mohawk in 1990, omdat ik toen nog de leeftijd had waarop je nog een romantisch beeld hebt van indianen, en je sowieso symphatiseert met de onderhond underdog.
- De zeehondenjacht, waarover ik wat meer te weten kwam toen we met onze covergroep eens speelden op de receptie van Sea Shepherd in Mechelen in 2008, met een diavoorstelling gepresenteerd door Kapitein Paul Watson.
Als je zo eens kijkt wat er het voorbije decennium is gebeurd, dan zijn er zaken waarvan ik niet dacht dat ze al zo “lang” geleden zijn, en andere waar ik niet meer aan gedacht zou hebben als men mij zou gevraagd hebben wat er mij van dit decennium is bijgebleven…
2000
- Poetin en Bush verkozen
- Concorde neergestort en Koersk gezonken
2001
- 9/11
- SABENA failliet
- VS valt Afghanistan binnen
- Eengemaakte politie
2002
- Invoering van de euro, einde van de Belgische Frank
- Pim Fortuyn vermoord
- Eerste TomTom op de markt
2003
- Bush begint oorlog in Irak
- Uitbraak SARS
2004
- Tsunami in Azië op tweede kerstdag
- Arafat overleden
- Beslan, Darfour, aanslagen in Madrid…
2005
- Orkaan Katrina die New Orleans verwoest
- Paus Johannes Paulus II overleden
- Doorbraak sociale netwerksites
- Aanslagen in metro in Londen
2006
- Mohamed-cartoons in Denemarken
- Film Al Gore
- Hans Van Themsche schiet mensen dood; Joe Van Holsbeeck wordt vermoord
2007
- Start hypotheekcrisis
2008
- Barack Obama verkozen
- Fortis in Franse handen
2009
- Herman Van Rompuy eerste Europese president
- Mexicaanse griep
- Michael Jackson overleden
Als ik hieruit (en uit de andere op de site van Radio 1) de vijf belangrijkste gebeurtenissen zou moeten kiezen, zouden daar alleszins 9/11 en de invoering van de euro toe behoren. Verder misschien wel de uitbraak van SARS, een voorsmaakje van de angst die nadien nog eens dunnetjes overgedaan wordt door de Mexicaanse griep. Van een andere orde is de doorbraak van de sociale netwerksites in 2005.
In de lijst komen te veel rampen voor… ‘Te’, omdat er toch zoveel menselijk leed veroorzaakt is in de laatste jaren. Door aanslagen, maar ook door natuurrampen, met als trieste koploper de tsunami in Azië. Verschrikkelijk, die verhalen van ouders wier kinderen uit hun armen gerukt worden, mensen die anderen kopje onder zien gaan,… Dat dat al vijf jaar geleden is…
Gisteren, op het toilet in een feestzaaltje in het Vlaamse land…
Zoon zit al vijf minuten op het toilet voor zijn grote boodschap, terwijl ik er buiten wat rondhang, te wachten tot ik zijn poep mag/moet afvegen. Af en toe informeer ik eens naar de stand van zaken.
Ik: “Ben je al klaar?”
Z: “Nee.”
… (een paar minuten later)
Ik: “Ben je nog niet klaar?”
Zoon: “Neeeee.”
… (Nog een paar minuten later)
Ik: Ben je nu nog niet klaar?”
Zoon: “Bijna.”
… (‘t Was duidelijk een grote boodschap)
Ik: “Hoe zit het?”
Zoon: “Mijn piemel is al klaar, maar mijn poep nog niet!”
Wij hebben van die grote ramen. En de laatste tijd zaten daar aan de buitenkant tegen de bovenrand vrij veel grote, ronde spinnen op. Kogelspinnen, vermoed ik. En die hebben dus onze vensterruiten en -tabletten ondergesch*ten. Eerst wist ik niet wat het was, al die witte strepen en plekken. Vogeldropjes, daar leek het wel op, maar dan kon het alleen op de ruiten terechtkomen als die Stukagewijs komen langsgescheerd en ondertussen hun lading lossen.
Nooit gedacht dat spinnen ook van kaklala doen, zoals Tante Annie zegt. En dan nog in die mate.
Zouden er al studies gedaan zijn naar het totaalbeeld van het gedrag van automobilisten? Een beetje zoals een myrmecoloog de foerageerroutes van zijn studie-objecten onderzoekt?
Overal in België zijn er precies wegenwerken aan de gang. Met de nodige omleidingen en files tot gevolg. Het is mij al opgevallen dat het bij grote werken de eerste dagen superdruk is op de wegen van de omleiding, maar dat het de weken nadien stilaan kalmer wordt. Zelf zoek ik al na de eerste dag aanschuiven en tijd verliezen naar een geschikte sluip- of omweg. In het normale geval zou die dan wat verder om zijn, en misschien tien minuten langer rijden, maar die wordt dan plots toch interessant als je anders twintig minuten moet stilstaan. Of zelfs als je maar tien minuten moet stilstaan. Die laatste tien minuten duren veel langer dan die eerste tien minuten. Tijd is relatief.
Na een paar weken wordt het echter weer interessant om de gewone omleiding te volgen. Gek genoeg is het daar dan weer wat rustiger geworden. Zou een deel van de andere chauffeurs ondertussen misschien ook andere wegen of transportmiddelen opgezocht hebben?
Voer voor een thesis, misschien. Verkeerologie. Zoals: wanneer wordt dat omslagpunt bereikt? Hoe ver of hoe lang is de gemiddelde chauffeur bereid om om te rijden, als hij maar niet in een file hoeft te staan? Zijn er verschillen tussen de categorie wegen (eens op de snelweg ben je waarschijnlijk eerder geneigd om er op te blijven en in de file te gaan ‘zitten’, terwijl je op secundaire wegen algauw gaat rondkarren in slaperige eenvaksbanen om die vermaledijde opstoppink te vermijden aan dit of dat kruispunt op de steenweg…)
Heel soms, als ik toch even moet aanschuiven, begin ik na te denken over de psychologie van het verkeer. Of is het de statistiek? Daar denk ik een volgende keer over na.
Een greepje uit de gespreksonderwerpen op de radio vandaag:
- Hoofddoekenheisa in Antwerpen. Wat is hier toch misgelopen? Al die focus op die hoofddoeken zorgt er voor dat de hoofddoek net een statement wordt voor die meisjes. Men bereikt er net het omgekeerde mee. Maar hoe komt het toch dat de hoofddoek in Turkije of Tunesië niet toegelaten is op school en Marokkaanse bedrijven die ook weren wegens de associatie met fundamentalisme, maar dat er in België en Nederland commissies moeten opgericht worden die zich moeten buigen over het al dan niet discriminerende of racistische karakter van zo’n maatregel? Hoe kan het racistisch zijn als het in Noord-Afrika of Turkije evenmin toegelaten is? En hoe komt het dat ik twintig jaar geleden terug naar huis zou gestuurd geweest zijn als ik in een bermudashort naar school kwam (wat ik trouwens nooit gedaan heb)? Een jongen van mijn jaar moest terug naar huis achter een haarelastiekje; zijn langere haar was op zich al een unicum maar zijn haar los laten wapperen, dat kon zeker niet. Mogen dezelfde regels tegenwoordig niet meer voor iedereen gelden?
- Kim De Gelder is overgeplaatst van de ene gevangenis naar de andere. Is dit nu ook al nieuws? Wat kan ik daar nu uit leren? Als dat nu zo de procedure is, en zolang ze hem maar niet laten ontsnappen, wat moet mij dat kunnen schelen?
- Televisie- en toneelacteurs spreken meer en meer een ‘tussentaal’, geen Algemeen Nederlands en ook geen echt dialect, maar iets gebaseerd op Antwerps en Brabants. Ik ben fan van het dialect, maar aangezien tv-series niet enkel gemaakt worden voor de mensen van mijn dorp alleen en andere Vlamingen/Nederlanders het ook nog moeten kunnen begrijpen, vind ik het maar normaal dat acteurs Algemeen Nederlands praten. Maar moet daar nu óók weeral heisa rond gemaakt worden?
- Een aantal mogelijke dates voor de lesbische boerin in “Boer zkt vrouw” haken af omdat ze vanuit hun omgeving daartoe gedwongen worden. Sommigen zouden zelfs ontslag riskeren. Kàn dit nog, in 2009, in Vlaanderen? Zijn de Taliban nu al tot hier geraakt?
Niet veel positiefs te horen op de radio dus. Behalve misschien de zegetocht van Clijsters en Wickmayer, maar dat is dan vooral positief voor hun portemonnee en die van hun sponsors.
Integendeel. Als je de radio hoort, krijg je de indruk dat België een kankerland geworden is. Over alles wordt hier gekibbeld, voor niets lijkt er een degelijke oplossing te zijn, altijd is er ergens wel iemand niet akkoord en laat dat dan luidkeels horen. Een land van ontevredenen. Lees maar eens online de forumberichtjes bij de opiniestukken van de kranten. En, eigenlijk, ik moet oppassen of deze blog wordt een treffend voorbeeld van het onderwerp…
Komt dat nu omdat wij allemaal allemaal individualisten/egoïsten geworden zijn en nog maar weinig gemeenschappelijk meer hebben? België? België is al een tijdje alleen nog maar een slogan, een kreet die verdeeldheid zaait, een vlag om achter te schuilen en zich af te zetten tegen diegenen die meer rechten willen voor Vlaanderen. Wees nou eerlijk, wat is er in België nog echt gemeenschappelijk tussen Vlamingen, Walen, Brusselaars, Duitstaligen en ‘nieuwe Belgen’? De legerdienst is afgeschaft, de Rode Duivels zijn allang die naam niet meer waardig en het koningshuis ligt in Vlaanderen ook al niet meer in de bovenste schuif. Vlaanderen dan? Ook niet echt. Niet-Brabanders en niet-Antwerpenaren gruwelen van de Brabants-Antwerpse tussentaal op de tv; Vlamingen die niet in de Rand rond Brussel wonen snappen niets van de moeilijkheden van de Vlamingen in de Rand; Nederlandstaligen in Brussel noemen zich liever Brusselse Vlamingen dan Vlaamse Brusselaars; nieuwe Belgen voelen de noodzaak om zich af te zetten tegen de regels en halen, nu eens gewettigd maar soms ook weer niet, de beschuldiging van racisme boven…
Tony Mary is al dat negatieve beu en verhuist naar Zuid-Frankrijk. Ik zou hem soms willen volgen, als ik niet zo honkvast was, en als ik dan vrienden en familie en zo zou moeten achterlaten.
Is er eigenlijk nog wel iets dat alle Belgen zou kunnen verenigen en het gekibbel laten vergeten?
Iedereen heeft tegenwoordig zijn mening over het één of het ander, en ventileert dat graag – op een blog bijvoorbeeld. Of op het forum van een krant. En de meer succesvolle ventileerders gaan in de politiek.
Zou het echter niet kunnen dat iedereen dezelfde mening zou toegedaan zijn over een bepaald onderwerp, wanneer elk beschikt over exact dezelfde informatie? Als er rationeel nagedacht wordt, natuurlijk. Eens emoties op de proppen komen, kan iemand halsstarrig blijven vasthouden aan een bepaalde mening, terwijl de bewijzen van het tegendeel zich rondom hem opstapelen.
Soms komt het namelijk wel eens voor dat ik van gedacht verander, als ik over nieuwe informatie beschik. Gesteld dat die informatie volgens mij een voldoend hoog waarheidsgehalte heeft. Iemand die die informatie al eerder had, zou al eerder tot de ‘juiste’ conclusie gekomen zijn. ‘Juiste’, want met nóg meer informatie zou dat ‘juist’ misschien toch weer niet zo juist kunnen blijken te zijn.
Er zullen nog wel andere dingen meespelen, ongetwijfeld. Ervaring, for one. Geloofsovertuiging, misschien ook. Of opvoeding en waarheidsliefde. En wie weet wat er bij politiekers allemaal kan meespelen.
Ergens vond ik Patrick Janssens wel grappig, deze morgen op Radio 1, met zijn uitleg over de discussie gisteren over het referendum in Antwerpen. De Lange Wapper, weet u wel.
Eigenlijk hadden hij en zijn partij graag twee keuzemogelijkheden gezien op het referendum. Zijn coalitiepartners wilden de bevolking maar één vraag stellen, net als het Vlaams Belang in de oppositie. Bij een stemming zou de meerderheid kiezen voor één vraag, maar dan zou het Vlaams Belang eigenlijk méé beslist hebben. En het Vlaams Belang laten winnen, dat kan niet. Dan ook zouden de coalitiepartners in feite het cordon sanitaire doorbroken hebben.
Daarom deed P.J. water in zijn wijn en ging de coalitie eensgezind voor één vraag op het referendum. Ném, Vlaams Belang, eat that! Eén vraag zal het zijn, met of tegen uw goesting!
Dan denk ik zo bij mezelf: Moet ge daar nu zo groot voor geworden zijn, voor zulke spellekes?!
En daarom zal ik dan ook niet zo geschikt zijn voor de politiek.
Zonet een spin gezien die zich een web heeft gesponnen in een telefooncel(*). Waarmee het beestje een duidelijk signaal gegeven heeft omtrent de tegenwoordige relevantie van telefoonkotjes.
Ik had mijn GSM niet bij, anders had ik er een foto van genomen. Come to think of it, een foto nemen van een telefoonhokje met je GSM, dat wil zo ongeveer hetzelfde zeggen als de spin die er haar toevlucht in had genomen…
(*) Voor mensen geboren na 1980: in een telefooncel kan je telefoneren. Zonder GSM als het ware. Het zwarte ding moet tegen je oor, en in de gleuf moet je een telefoonkaart proppen. Vraag mij niet waar je die tegenwoordig nog kan halen, want ik heb bovenvermelde handelingen niet meer toegepast sinds mijn kotperiode.
Voor de zomer is men begonnen aan het gedeeltelijk afbreken van het gebouw naast dat van ‘t kantoor. Gebonk en gedaver, dagen aan een stuk. Nu zijn de werken herbegonnen en is men al de hele week met een drilboor aan de slag om een putje te maken aan de straatkant. Ik denk om buizen aan te sluiten.
