Chicks

Deze proberen we nu te beschermen tegen de vos zie (en moest ik nu nog een zin kunnen maken met ‘foxy’, dan zou ik waarschijnlijk plots heel veel bezoekers trekken die naar mijn ‘chicks’ komen kijken ).

Cochins, dit zijn. De krielversie. Sokjes aan, zij hebben.

Vos

Deze morgen een vos het veld naast en achter ons huis zien oversteken. Zoon had hem in feite het eerst gezien (”Kijk, papa! Een poesje!“). Normaal gezien zou ik daar vrij opgewonden over doen – dit is de eerste keer dat ik een niet-platgereden vos in het wild zie. Ware het niet dat ik dit weekend een kippenhok in elkaar gezet heb, en we binnenkort enkele kippetjes hebben rondscharrelen…

Ik ken wel de argumenten tegen de jacht en ik weet dat de enige duurzame oplossing een vosveilig kippenhok is, maar ik  heb daar toch mijn bedenkingen bij. Zo’n vosveilig kippenhok lijkt nogal op een concentratiekamp, alleen de wachttorens ontbreken. Een hek van 2 meter hoog begot. En dan omgeven door tegels van 40 cm breed. Hoe doe je dat, als je kippenweitje deels tegen de buitengrenzen van je perceeltje aanligt?

We zijn vast van plan om de kipjes ’s nachts op te sluiten, maar buren in de straat deden dat ook consequent… tot ze het één keer vergaten, of één keer ’s avonds wat later wegbleven. Eén keer is blijkbaar genoeg. En wie zegt dat hij overdag niet gaat langskomen? Als hij zelf niet bejaagd wordt, jaagt hij volgens verschillende artikels op het internet liever overdag dan ’s nachts. Het was deze morgen trouwens ook al een paar uur licht, toen we hem zagen rennen…

Ik ben vrij ongerust.

Mieren vangen

In de reeks “Hoe vang ik mieren?” – door Zoon.

Men neme een mierenlokdoosje. Men plaatse het boenk op de mier.

Europese verkiezingen – stemtest

Genoeg stemtesten voor de nationale verkiezingen, maar waar zit die voor de Europese? Ik heb er even moeten naar zoeken, maar uiteindelijk heb ik er één gevonden: EU Profiler.

Een stemtest is natuurlijk niet meer dan een test met een dertigtal heel erg zwartwitte vragen, maar ongeacht het resultaat is het wel handig dat je je antwoord naderhand kan vergelijken met de standpunten van de partijen en eventueel kan aanpassen. Soms is de uitleg van een partij over een bepaald item overtuigend genoeg om mijn eigen mening te herzien. Nee, eigenlijk niet; ik herzie mijn mening niet, maar ik herzie de manier waarop ik geantwoord heb op de vraag. Soms zit mijn mening namelijk verscholen tussen “niet akkoord” en “akkoord”. Wanneer een partij dan antwoordde in de zin van “niet akkoord, indien…” en ik antwoordde in de zin van “akkoord, maar…”, dan liggen die antwoorden soms wel dichter bij elkaar dan eerst gedacht. En dan kan het eindresultaat wel eens veranderen.

Enfin, ik vind het een vrij handig instrument om standpunten van partijen met elkaar en met de mijne te vergelijken, zonder de individuele reclamefoldertjes te moeten doorworstelen. Want dat is toch maar propaganda en persoonsverheerlijking.

En dus was ik op zoek naar een stemtest voor de Europese verkiezingen, want daar wist ik begot nog minder op wie te stemmen dan bij de Vlaamse verkiezingen. Blij dat ik er eentje gevonden heb.

Het einde is nabij

De reportage van National Geographic die Koppen gisterenavond uitzond, heeft mij ongemakkelijk achtergelaten in mijn zetel. De gevolgen van de klimaatsverandering zijn al duidelijk zichtbaar op verschillende plaatsen in de wereld (er zijn al 400 wijngaarden in Engeland, begot! De wijnstokken in Frankrijk zouden blijkbaar stilaan beginnen te lijden onder de opwarming. Voor druiven mag het niet te koud, maar ook niet te warm zijn.)

Goed opgezet, die reportage. Het toonde wat er mogelijk gebeurt met de wereld als de gemiddelde (belangrijk woord) temperatuur met één graad stijgt. Het wordt steeds erger, tot de wereld – voor ons mensen alleszins, net als voor heel veel dieren en planten – grotendeels onbewoonbaar wordt bij een stijging van zes graden. Het sneeuwbaleffect van bossen die afsterven, waardoor er nog méér CO2 vrijkomt en de temperatuur nog meer stijgt, kan op een gegeven moment ook niet meer tegengehouden worden.

Het is nog niet te laat, zei de man van National Geographic. We hebben nog tien jaar. Tien. Hoelang duurt het ongeveer eer de gemiddelde wet er op Belgisch niveau doorkomt? Een jaar? En dan nog de uitvoering ervan, en dan de naleving, en dàn moeten de effecten nog voelbaar worden. En til dat nu naar het niveau Europa of wereld. Nee, met tien jaar gaan we er onmogelijk komen, vrees ik.

Hoe futiel lijken sommige plannen nu. Een huis zet je niet om er tien jaar in te wonen, maar om er hopelijk mijn oude dag in door te brengen. We hadden misschien wat andere keuzes moeten maken toen we ons huis bouwden, denk ik nu al, en het staat er nog maar pas. Maar dat is allemaal niet zo evident; de economische realiteit dwingt een mens in een bepaalde richting.

Over pakweg dertien jaar zal Dochter moeten beslissen of ze verder gaat studeren of niet. Maar bestaat die mogelijkheid tegen dan nog? Wie weet worden we hier tegen dan overspoeld door klimaatvluchtelingen. Afrikanen, Zuid-Europeanen,… op de vlucht voor overstromingen en/of gebrek aan drinkwater en/of gebrek aan voedsel. Misschien zijn we over dertien jaar wel meer bezig met overleven dan met verder studeren. Of wordt Zoon wel onder de wapens geroepen om onze grenzen gewapenderhand te verdedigen tegen de volksverhuizende Vandalen, Numidiërs, Nubiërs, Visigoten en Galliërs uit het zuiden…

Actie!!!

Een spook in het donker

Toen ik zondagavond van de repetitie terugkwam, passeerde ik op de autoweg een witte vlek, die parallel aan de weg vloog. Een kerkuil, begot! Nou niet meteen een alledaagse verschijning. Ik heb er wel al gezien in gevangenschap, maar nog nooit in het wild.

Ik moest warempel hard de neiging onderdrukken om een smsje te sturen naar mijn vrouw.

Een kerkuil, jaja. Hopelijk wordt hij/zij niet gegrepen door het langsrazende verkeer op die plaats…

Mieren in je hoofd

Dochter (4,5) heeft duidelijk zitten nadenken over het fenomeen hoofdpijn.

Er zitten allemaal mieren in mijn hoofd, en dan gaan die vechten, en dan heb ik hoofdpijn.

En tegen mijn vrouw legde ze uit van waar die mieren dan wel feitelijk komen.

Er zit een gaatje vanachter in mijn mond, en daar kruipen die mieren door en dan gaan ze naar mijn hoofd. En dan heb ik hoofdpijn.

En nee,  we zijn niet naar een of ander tropisch land geweest, waar dat misschien in ‘t echt zo kan gebeuren…

Verder lijkt ze ook al een optie genomen te hebben op een zekere jobrichting later. Dochter wordt volgens mij een coach, een motivator, een people’s manager.

De papa was dit weekend ollekes aan het dichtplamuren als voorbereiding op het schilderen van Zoons kamer. Mama was ondertussen het kleinste kamertje aan het verven. Steekt Dochter haar hoofd onder mijn arm door om van dichtbij eens goed te bekijken wat ik aan het doen ben.

Je kan dat echt wel héél goed, hè papa!

Waarna ze wat later haar kleine neusje ook in het toilet binnensteekt, mama even observeert en er daar iets in de zelfde strekking uitflapt. Het doet wel deugd, zo lof ontvangen over je DIY-bezigheden. Van een viereneenhalf-jarige.

Heldendaad

Waarom valt het woord ‘heldendaad’ wanneer men het heeft over het willekeurig vermoorden van mensen in je vroegere school? Wat is daar heldhaftig aan?

Het woord ‘heldenmoed’ valt in de laatste nieuwe single van Bart Peeters, waar een jongen met een baseballknuppel aan het moorden slaat; het woord valt nu ook weer wanneer het op de radio gaat over de slachtpartij in Winnenden.

Mensen toch, breng geen andere zieke geesten op ideeën! Dat zijn geen heldendaden, maar lafhartige, willekeurige, niets- en niemand ontziende moordpartijen. Het zijn de andere betrokkenen, zoals de leraressen die zich opofferden voor hun leerlingen, die de helden zijn.

Slecht nieuws

Nee, niet over mij, maar in het algemeen. Ik probeer altijd naar het nieuws te luisteren, en vaak hoor ik het bijna elk uur op de radio. Het televisienieuws zie ik praktisch nooit wegens op dat moment grote kindjesinbedstopactie.

Maar mensen, je kan bijna een bandje opzetten. Het nieuws is elke dag ongeveer gelijk. De nieuwslezers moeten blij geweest zijn met de Oscaruitreikingen, zodat ze eens iets anders konden voorlezen. FortisFortisFortisFortis. CrisisCrisisCrisisCrisis. Beurs en rode cijfers. Automobielindustrie en financiële moeilijkheden. Ontslagen. En als het niet over de slechte economische toestand gaat, dan gaat het over de slechte Belgische politieke situatie. Nu weer heibel rond MR, FDF en Aernoudt. Even zien, wiens beurt zou het nu zijn? CD&V met Leterme hebben we gehad, sp.a en SPIRIT met Gennez en Anciaux ook, nu Reynders. What’s next? VLD? Groen?

Zou dat geen effect hebben op het onderbewustzijn van de mensen? Psychologen moeten het maar eens onderzoeken. Als je jezelf vanalles kan wijsmaken door steeds hetzelfde te herhalen (autosuggestie, zelfmotivatie enz.), wat voor een effect heeft dan het radio- en televisienieuws, dat elke dag voortdurend de woorden ‘crisis’ en ‘ontslagen’ de ether in stuurt?

Ik wil het eigenlijk niet meer horen. Nog liever loop ik achter op de actualiteit.

Carnavalkoorts

‘t Is carnaval en dat zullen we geweten hebben. Twee weken geleden al moesten onze kleine spruiten carnavalpakjes meenemen naar school. Dochter ging – natuurlijk – in een roze prinsessenkleedje; Zoon kreeg een piratenpakje mee.

Zelf kan ik mij niet herinneren dat we ons moesten verkleden in de kleuterklas. Maar ja, ik ben maar iets langer dan 1 jaar naar de kleuterklas geweest. Gelukkig, want ik heb het niet zo op verkleden. Ik ben een slechte toneelspeler. En als je eens in een appartement hebt gewoond in een stad waar carnaval gevierd wordt, dan weet je dat je de keuze hebt: vrijaf nemen op je werk en drie dagen ladderzat door de stad lopen, óf de stad ontvluchten voor drie dagen. Op je appartement blijven zonder mee te vieren, is als in een belegerde stad zitten: je kan amper slapen en je moet zorgen dat je voor een paar dagen leeftocht in huis hebt, want de winkels zijn dicht en je waagt je als nuchtere mens sowieso toch niet tussen de zingende en zwalpende zatlappen. Niet mijn ding, carnaval. 

Vorige vrijdag mochten de kindjes zich dan verkleden. Helaas was Dochter ziek… Ze mocht het kleedje thuis dan even aandoen. Zoon was net min of meer genezen – jaja, ‘t is winter en ze zijn gedurig aan ziek, ze wisselen elkaar af – en kon wel naar school.

Maar het schijnt dat ik in Zoon een waardige opvolger heb. Terwijl de rest van zijn klas hun pakjes aantrokken, bleef Zoon liever zijn gewone kleertjes aanhouden. “Zoon woe niet”, zegt hij dan, ‘wil niet’ en ‘moet niet’ voor zijn gemak samentrekkend tot ‘woe’. En als Zoon niet woe, dan woe Zoon niet. Je moet dan echt uit een goed diplomatennest komen om hem tot andere gedachten te brengen. Thuis zou ik er soms de muren van oplopen, maar ik vind het eigenlijk wel grappig, als ik mij voorstel hoe hij daar in de klas stond, als enige niet verklede peuter… “Woe niet!”

Dikketruiendag

Uitgerekend vandaag was het dikketruiendag. Net wanneer ik een vergadering heb en met hemd en das present was. Ik heb er vijf uur zitten kleumen.

En hoe boeiend is je leven dan als je pas ’s avonds opgewarmd geraakt door met je handen in het warme afwaswater te zitten…

Vlaamse varkens

Elke keer als ik de nieuwe affiches van het Vlaams Belang aan de reclamepanelen zie hangen,vraag ik mij af of ze willen zeggen dat de Vlamingen varkens zijn.

Jongetjes en wetenschap

Ik denk dat kleine peuterjongens de wetten van de fysica naar hun hand kunnen zetten, het weefsel van tijd en ruimte kunnen ombuigen en metalen tijdelijk soepelder kunnen maken, zodat ze – ik zeg maar iets – de assen van speelgoedwagentjes uit hun houders kunnen krijgen.

Papa’s hebben het nadien bijzonder moeilijk om die rotdingen weer op hun plaats te wringen zonder onduidelijke maar onontbeerlijke stukjes plastic van het speelgoed af te breken.

Cinemafieltjes

Gisteren hebben onze kindjes voor het eerst in hun leven in een bioskoopzaal gezeten. En met open mond naar dat grote scherm gekeken. Piet Piraat. In de namiddag. Maar het duurde niet lang of ze zaten al helemaal ingeburgerd, als twee echte cinemafieltjes, met een zakje ‘chipsj’ op hun gemak in de zeteltjes te genieten. Achteraf bekeken: nog een geluk eigenlijk dat het geen klapzetels waren, maar gewone zeteltjes.  Of we hadden nu twee opgevouwen kindjes.

Maar man, ben ik verschoten toen ik achteraf de rekening eens opmaakte. Twee volwassenen, twee kindjes, een paar zakjes chips, een flesje water en een doosken ijspralines (hoort er bij, vind ik). Iets van een veertig euro! Zestienhonderd frank ! Dat komt er van als ge al een hele tijd niet meer naar de cinema geweest zijt. Dan slaat ge de stapsgewijze prijsverhogingen over en gaat ge linea recta van de paar honderd frank uit mijn geheugen naar bijna tweeduizend frank.

Maar kom, ‘t was het alleszins waard, om die kleine gezichtjes te zien.

Achtergelaten

Gaza. België evacueert gewonde kinderen. Komt zo’n kind naar een ziekenhuis in België met een familielid als gezelschap. Kind is verlamd door een granaatinslag en heeft geen andere familie meer dan een nonkel. Nonkel vertrekt terug naar Israël/Palestina want kan met een verlamde en mogelijk ook licht achterlijke neef ginder niets doen. Kind blijft achter in het ziekenhuis. Begrijpt niets van de taal hier en kent niemand. Kan het eenzamer?